Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona

 

Choroba Parkinsona
Synonimy Choroba Parkinsona, parkinsonizm idiopatyczny lub pierwotny, zespół sztywności hipokinetycznej, agitany paraliżu, porażenie drgawkowe
Dwa szkice o kolorach bez wyrazu. Jest pochodny i gotowy do zrobienia.
Ilustracja choroby Parkinsona autorstwa Williama Richarda Gowersa , opublikowana po raz pierwszy w książce ” The Manual of Diseases of the Nerwous System” (1886)
Specjalność Neurologia
Objawy Drżenie , sztywność , powolność ruchów , trudności w chodzeniu [1]
Komplikacje Demencja , depresja , lęk [2]
Zazwyczaj początek Wiek powyżej 60 [1] [3]
Przyczyny Nieznane [4]
Czynniki ryzyka Ekspozycja pestycydów , urazy głowy[4]
Metoda diagnostyczna Na podstawie objawów [1]
Diagnostyka różnicowa Otępienie z ciałami Lewy’ego , postępujące porażenie nadjądrowe , drżenie samoistne , stosowanie leków przeciwpsychotycznych [5]
Leczenie Leki, chirurgia [1]
Lek L-DOPA , agoniści dopaminy [2]
Rokowanie Średnia długość życia ~ 10 lat [2]
Częstotliwość 6,2 milionów (2015) [6]
Zgony 117 400 (2015) [7]

Choroba Parkinsona ( PD ) jest długotrwałym zwyrodnieniowym schorzeniem ośrodkowego układu nerwowego, które wpływa głównie na układ ruchowy . [1] Objawy pojawiają się powoli z czasem. [1] W początkowej fazie choroby najbardziej oczywiste są drgawki , sztywność , powolność ruchów i trudności z chodzeniem . [1] Mogą również wystąpić problemy związane z myśleniem i zachowaniem. [2] Demencja staje się powszechna w zaawansowanych stadiach choroby. [2] Depresja i lęk są również powszechne, występują u więcej niż jednej trzeciej osób z PD. [2] Inne symptomy obejmują problemy zmysłowe, snu i emocjonalne . [1] [2] Główne objawy ruchowe określane są zbiorczo jako ” parkinsonizm ” lub “zespół parkinsonowski”. [4] [8]

Przyczyna choroby Parkinsona jest ogólnie nieznana , ale uważa się, że dotyczy ona zarówno czynników genetycznych, jak i środowiskowych. [4] Osoby z członkiem rodziny dotkniętym chorobą są bardziej narażone na samą chorobę. [4] Istnieje również zwiększone ryzyko u osób narażonych na niektóre pestycydy i wśród osób, które wcześniej doznały urazów głowy , podczas gdy istnieje mniejsze ryzyko u palaczy tytoniu i osób pijących kawę lub herbatę . [4] [9] Objawy motoryczne choroby wynikają ze śmierci komórek w istocie czarnej , w regionie śródmózgowia . [1] Skutkuje to niewystarczającą ilością dopaminy w tych obszarach. [1]Przyczyna śmierci komórki jest słabo poznana, ale wiąże się z gromadzeniem się białek w ciałach Lewy’ego w neuronach . [4] Rozpoznanie typowych przypadków opiera się głównie na objawach, a testy takie jak neuroobrazowanie są stosowane w celu wykluczenia innych chorób. [1]

Nie ma lekarstwa na chorobę Parkinsona, z leczeniem ukierunkowanym na poprawę objawów. [1] [10] Początkowe leczenie jest zwykle związane z lekami przeciwparkinsonowymi, lewodopą (L-DOPA), z zastosowaniem agonistów dopaminy, gdy lewodopa staje się mniej skuteczna. [2] W miarę postępu choroby i utraty neuronów leki te stają się mniej skuteczne, a jednocześnie powodują komplikacje naznaczone mimowolnymi ruchami skręcającymi . [2] Dieta i niektóre formy rehabilitacji wykazały pewną skuteczność w poprawie objawów. [11] [12] Chirurgia w celu umieszczenia mikroelektrod do głębokiej stymulacji mózgu została zastosowana w celu zmniejszenia objawów motorycznych w ciężkich przypadkach, w których leki są nieskuteczne. [1] Dowody na leczenie niezwiązanych z ruchem objawów PD, takich jak zaburzenia snu i problemy emocjonalne, są mniej silne. [4]

W 2015 roku PD dotknęło 6,2 miliona osób i spowodowało około 117 400 zgonów na całym świecie. [6] [7] Choroba Parkinsona występuje zazwyczaj u osób w wieku powyżej 60 lat, z czego około jeden procent jest dotknięty. [1] [3] Samce są częściej dotknięte niż samice w stosunku około 3: 2. [4] Gdy występuje u osób w wieku powyżej 50 lat, nazywa się PD o wczesnym początku. [13] Średnia długość życia po rozpoznaniu wynosi od 7 do 14 lat. [2] Choroba została nazwana na cześć angielskiego lekarza Jamesa Parkinsona , który opublikował pierwszy szczegółowy opis w An Essay on the Shaking Palsy , w 1817. [14] [15] Kampanie uświadamiające społeczeństwo obejmują Światowy Dzień Parkinsona (w urodziny Jamesa Parkinson, 11 kwietnia) i użycie czerwonego tulipana jako symbolu choroby. [16] Osoby cierpiące na chorobę Parkinsona, które zwiększyły świadomość publiczną na temat tej choroby, to aktor Michael J. Fox , kolarz olimpijski Davis Phinney i późny zawodowy bokser Muhammad Ali . [17] [18] [19]

Zawartość

 [ ukryj ] 

  • 1Klasyfikacja
  • 2Objawy
    • 2.1Silnik
    • 2.2Neuropsychiatryczne
    • 2.3Inne
  • 3Przyczyny
    • 3.1Czynniki środowiskowe
    • 3.2Genetyka
  • 4Patofizjologia
    • 4.1Śmierć komórki mózgowej
  • 5Diagnoza
    • 5.1Obrazowanie
  • 6Zapobieganie
  • 7Zarządzanie
    • 7.1Leki
    • 7.2Chirurgia
    • 7.3Rehabilitacja
    • 7.4Opieka paliatywna
  • 8Prognoza
  • 9Epidemiologia
  • 10Historia
  • 11Społeczeństwo i kultura
    • 11.1Koszt
    • 11.2Rzecznictwo
    • 11.3Godne uwagi sprawy
  • 12Badania
    • 12.1Modele zwierzęce
    • 12.2Terapia genowa
    • 12.3Zabiegi neuroprotekcyjne
    • 12.4Przeszczepianie neuronów
    • 12.5Inne
  • 13Referencje
  • 14Linki zewnętrzne

Klasyfikacja

Trudności ruchowe występujące w PD nazywane są parkinsonizmem, a szereg różnych zaburzeń stanowi parkinsonizm. “Parkinsonizm” definiuje się jako spowolnienie ruchowe (spowolnienie w inicjowaniu ruchów dobrowolnych, z postępującą redukcją prędkości i zakresu powtarzalnych działań, takich jak dobrowolne stukanie palcem [20] ) w połączeniu z jednym z trzech innych objawów fizycznych: mięśniową ( ołowiowej lub cogwheel ) sztywność, drżenie w spoczynku i niestabilność postawy . [21] [22]

Choroba Parkinsona jest najczęstszą postacią parkinsonizmu i jest czasami nazywana “idiopatycznym parkinsonizmem”, co oznacza parkinsonizm bez możliwej do zidentyfikowania przyczyny. [10] [23] Do możliwych przyczyn parkinsonizmu należą toksyny, infekcje, skutki uboczne leków, zaburzenia metaboliczne i zmiany w mózgu, takie jak udary. Kilka zaburzeń neurodegeneracyjnych może również występować w parkinsonizmie i czasami określa się je mianem zespołów atypowych parkinsonizmu lub Parkinsona plus (choroby parkinsonizmu oraz niektóre inne cechy odróżniające je od PD). Obejmują one atrofię wielu układów , postępujące porażenie nadjądrowe , zwyrodnienie korowo-podstawne i demencję z ciałami Lewy’ego (DLB). [10] [24]

Naukowcy czasami określają chorobę Parkinsona jako synukleinopatię (z powodu nieprawidłowej akumulacji białka alfa-synukleiny w mózgu), aby odróżnić ją od innych chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, w której mózg gromadzi białko tau . [25]Między tauopatiami a synukleinopatiami występuje znaczne kliniczne i patologiczne pokrywanie się. W przeciwieństwie do choroby Parkinsona, choroba Alzheimera najczęściej występuje z utratą pamięci, a kardynalne objawy choroby Parkinsona (spowolnienie, drżenie, sztywność i niestabilność postawy) nie są normalnymi cechami Alzheimera.

Otępienie z ciałami Lewy’ego jest kolejną synukleinopatią i ma bliskie patologiczne podobieństwo do PD, szczególnie z podzbiorem PD z otępieniem zwanym demencją związaną z chorobą Parkinsona . Związek pomiędzy PD i DLB jest złożony i nie do końca zrozumiany.[26] Mogą one reprezentować części continuum ze zmienną różnicującą cechy kliniczne i patologiczne lub mogą okazać się odrębnymi chorobami. [26]

Symptomy i objawy

Czarno-biały obraz mężczyzny z PD pochylony do przodu, gdy idzie. Oglądany jest z lewej strony i za nim jest krzesło.

Mężczyzna z chorobą Parkinsona z wyginaną postacią chodzenia na zdjęciu z 1892 r. [27]

Francuski podpis brzmi "Catherine Metzger 13 Octobre 1869"

Pismo odręczne osoby dotkniętej PD [28]

Najbardziej rozpoznawalnymi objawami w chorobie Parkinsona są ruchy (“ruch”). [29] Powszechne są również objawy niemotoryczne, które obejmują dysfunkcję autonomiczną , problemy neuropsychiatryczne (nastrój, poznanie, zachowanie lub zmiany myśli) i zmysłowe (zwłaszcza zmieniony zmysł węchu) i trudności ze snem. Niektóre z tych objawów niemotorycznych mogą być obecne w chwili rozpoznania. [29]

Silnik

Cztery objawy ruchowe są uznawane za kardynalne w PD: drżenie, spowolnienie ruchu (spowolnienie ruchowe), sztywność i niestabilność postawy. [29]

Najczęstszym objawem jest szorstkie, powolne drżenie ręki w spoczynku, które znika podczas dobrowolnego ruchu chorego ramienia i głębszych etapów snu. [29] Zwykle pojawia się tylko w jednej ręce, co ostatecznie wpływa na obie ręce w miarę postępu choroby. [29] Częstotliwość drżenia PD wynosi od 4 do 6 herców (cykli na sekundę). Cechą drżenia jest walcowanie pigułek , tendencja palca wskazującego i kciuka do dotykania i wykonywanie razem ruchu okrężnego. [29] [30] Termin ten wywodzi się z podobieństwa między ruchem ludzi z PD a wczesną techniką farmaceutyczną ręcznego wytwarzania tabletek. [30]

Bradykinezja (spowolnienie ruchu) występuje w każdym przypadku PD i jest spowodowana zaburzeniami w planowaniu ruchowym inicjacji ruchów i związana z trudnościami w całym przebiegu procesu przemieszczania, od planowania do inicjacji do wykonania ruchu. Wydajność sekwencyjnego i jednoczesnego ruchu jest ograniczona. Bradykinezja jest najbardziej upośledzającym objawem choroby Parkinsona, prowadzącym do trudności w wykonywaniu codziennych czynności, takich jak ubieranie się, karmienie i kąpanie. Prowadzi to do szczególnej trudności w wykonywaniu dwóch niezależnych czynności motorycznych w tym samym czasie i może być pogorszona przez stres emocjonalny lub współistniejące choroby. Paradoksalnie pacjenci z chorobą Parkinsona mogą często jeździć na rowerze lub wspinać się po schodach łatwiej niż chodzić na poziomie. Podczas gdy większość lekarzy może łatwo zauważyć bradykinezję, formalna ocena wymaga od pacjenta wykonywania powtarzalnych ruchów palcami i stopami. [31]

Sztywność to sztywność i odporność na ruchy kończyn spowodowane zwiększonym napięciem mięśniowym , nadmiernym i ciągłym skurczem mięśni. [29] W parkinsonizmie sztywność może być jednorodna (” sztywność ołowianej rury “) lub zrywność (” sztywność koła zębatego “). [10] [29] [32] [33] Kombinacja drżenia i zwiększonego tonu jest uważana za źródło sztywności koła zębatego. [34] Sztywność może być związana z bólem stawów; taki ból jest częstym początkowym objawem choroby. [29] We wczesnych stadiach choroby Parkinsona, sztywność jest często asymetryczna i ma tendencję do wpływania na mięśnie szyi i barku przed mięśniami twarzy i kończyn. [35] Wraz z postępem choroby sztywność zazwyczaj wpływa na całe ciało i zmniejsza zdolność do poruszania się.

Posturalna niestabilność jest typowa w późniejszych stadiach choroby, prowadząc do upośledzenia równowagi i częstych upadków [36], a następnie do złamań kości , utraty pewności siebie i ograniczonej ruchliwości. [37]Niestabilność jest często nieobecna na początkowych etapach, szczególnie u osób młodszych, zwłaszcza przed wystąpieniem objawów obustronnych. [38] Nawet 40% osób, u których zdiagnozowano PD, może odczuwać upadki i około 10% może wypaść co tydzień, a liczba upadków jest związana z ciężkością PD. [29]

Inne rozpoznane oznaki i oznaki motoryczne obejmują zaburzenia chodu i postawy ciała, takie jak wzdęcia (szybkie tasowanie kroków i pochylona do przodu postawa podczas chodzenia bez zgiętego wahania ramienia).Zamrażanie chodu (krótkie zatrzymanie, gdy stopy wydają się przyklejać do podłogi, zwłaszcza przy skręcaniu lub zmianie kierunku), niewyraźny, monotonny cichy głos, mimiczny wyraz twarzy i pismo odręczne, które staje się coraz mniejsze, to inne typowe objawy. [39]

Neuropsychiatryczny

Choroba Parkinsona może powodować zaburzenia neuropsychiatryczne , które mogą obejmować od łagodnego do ciężkiego. Obejmuje to zaburzenia poznawcze, nastrój, zachowanie i myśl. [29]

Zaburzenia funkcji poznawczych mogą pojawić się we wczesnych stadiach choroby, a czasem przed diagnozą, oraz wzrost częstości występowania wraz z czasem trwania choroby. [29] [40] Najczęstszym deficytem poznawczym w PD jest dysfunkcja wykonawcza , która może obejmować problemy z planowaniem, elastyczność poznawczą , abstrakcyjne myślenie, pozyskiwanie reguł, hamowanie nieodpowiednich działań , inicjowanie odpowiednich działań, pamięć roboczą i kontrolę uwagi . [40] [41] Inne trudności poznawcze obejmują spowolnioną szybkość przetwarzania danych poznawczych , zaburzenia przywoływania i upośledzenie percepcji oraz oszacowanie czasu. [40] [41] Niemniej jednak poprawa pojawia się, gdy przywoływanie jest wspomagane przez sygnały. [40] Problemy wzrokowo-przestrzenne są również częścią choroby, na przykład gdy osoba jest proszona o wykonanie testów rozpoznawania twarzy i postrzegania orientacji narysowanych linii. [40] [41]

Osoba z PD ma od dwóch do sześciu razy większe ryzyko demencji w porównaniu z populacją ogólną. [29] [40] Aż 78% osób z chorobą Parkinsona ma demencję związaną z chorobą Parkinsona. [42] Częstość występowania demencji wzrasta wraz z wiekiem i, w mniejszym stopniu, czasem trwania choroby. [43] Demencja wiąże się ze zmniejszoną jakością życia u osób z PD i ich opiekunów , zwiększoną śmiertelnością i większym prawdopodobieństwem konieczności opieki domowej . [40]

Zaburzenia kontroli impulsów, w tym patologiczne uzależnienie od hazardu, kompulsywne zachowania seksualne, upijanie się, kompulsywne zakupy i lekkomyślna hojność mogą być spowodowane przez leki, szczególnie doustnie aktywne agonisty dopaminy. Zespół rozregulowania dopaminy – z brakiem leków prowadzących do nadmiaru – jest rzadkim powikłaniem stosowania lewodopy (Giovannoni, i wsp. 2000).

Zmiany zachowania i nastroju są częstsze w PD bez upośledzenia poznawczego niż w populacji ogólnej i są zwykle obecne w PD z demencją. Najczęstsze trudności z nastrojem to depresja , apatia i lęk . [29] Rozpoznanie depresji komplikuje fakt, że język ciała depresji może maskować się jako PD, w tym smutna, pozbawiona wyrazu lękliwa twarz, powiesić wygląd psa, powolny ruch i monotonna mowa. Do 30% osób z PD może odczuwać objawy lęku, od uogólnionego zaburzenia lękowego do fobii społecznej , zaburzeń lękowych i zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych . Przyczyniają się do pogorszenia jakości życia i nasilenia objawów motorycznych, takich jak fluktuacje włączenia / wyłączenia lub epizody zamarzania.

Punding, w którym powtarzające się bezsensowne, stereotypowe zachowania występują przez wiele godzin, jest kolejnym zaburzeniem powodowanym przez leki przeciwparkinsonowskie.

Halucynacje lub urojenia występują u około 50% osób z PD w przebiegu choroby i mogą zwiastować pojawienie się demencji. Obejmują one od drobnych halucynacji – “poczucie przejścia” (coś szybko przechodzącego obok osoby) lub “poczucie obecności” (postrzeganie czegoś / kogoś stojącego tuż po stronie lub za osobą) – do pełnowymiarowego, żywego, ukształtowanego wizualnie halucynacje i idee paranoidalne . Halucynacje słuchowe są rzadkie w PD i rzadko są opisywane jako głosy. Obecnie uważa się, że psychoza jest integralną częścią choroby. Psychoza z urojeniami i związanym z nią majaczeniem jest uznanym powikłaniem leczenia lekiem przeciwparkinsonowskim i może być również spowodowana infekcjami dróg moczowych (jak często występuje u osób w podeszłym wieku), ale leki i infekcje nie są jedynymi czynnikami i podstawową patologią mózgu lub uważa się, że zmiany neuroprzekaźników lub ich receptorów (np. acetylocholina, serotonina) odgrywają rolę w psychozie w PD. [44] [45]

Inny

Oprócz objawów neuropsychiatrycznych i motorycznych PD może upośledzać inne funkcje.

Problemy ze snem są cechą choroby i mogą być pogarszane przez leki. [29] Objawy mogą objawiać się sennością w ciągu dnia (w tym nagłe ataki snu przypominające narkolepsję ), zaburzeniami snu REM lub bezsennością . [29] Zaburzenie zachowania REM (RBD), w którym pacjenci odradzają marzenia, czasami raniąc siebie lub partnera w łóżku, może rozpocząć się wiele lat przed rozwojem motorycznych lub poznawczych cech PD lub DLB. [46]

Zmiany w autonomicznym układzie nerwowym mogą prowadzić do niedociśnienia ortostatycznego (niskie ciśnienie krwi w pozycji stojącej), skóry tłustej i nadmiernej potliwości, nietrzymania moczu i zaburzeń funkcji seksualnych. [29] Zaparcia i upośledzone opróżnianie żołądka (dysmotyczność żołądka) mogą być na tyle poważne, że mogą powodować dyskomfort, a nawet zagrażać zdrowiu. [11] Zmiany percepcji mogą obejmować upośledzenie węchu, zaburzone widzenie, ból i parestezję (mrowienie i drętwienie). [29] Wszystkie te objawy mogą wystąpić na wiele lat przed rozpoznaniem choroby. [29]

Przyczyny

Czynniki środowiskowe

Narażenie na pestycydy i historia urazu głowy były powiązane z chorobą Parkinsona (PD), ale ryzyko jest niewielkie. Nigdy nie palenie papierosów i nigdy nie spożywanie napojów zawierających kofeinę również wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka rozwoju PD. [47]

Niskie stężenie moczanu w surowicy krwi wiąże się ze zwiększonym ryzykiem PD. [48]

Genetyka

Struktura kryształu Parkina

Badania wskazują, że PD jest produktem złożonej interakcji czynników genetycznych i środowiskowych . [4] Około 15% osób z PD ma krewnego pierwszego stopnia, który ma chorobę [10], a 5-10% osób z PD jest znanych z postaci choroby, które występują z powodu mutacji w jednym z nich. kilka konkretnych genów. [49] Schowanie jednej z tych mutacji genowych może nie prowadzić do choroby; czynniki podatności zwiększają ryzyko, często w połączeniu z innymi czynnikami ryzyka, które również wpływają na wiek zachorowania, nasilenie i postęp. [49]

Geny zaangażowane w rozwój PD obejmują SNCA , LRRK2 , GBA , PRKN , PINK1 , PARK7 , VPS35 , EIF4G1 , DNAJC13 i CHCHD2 . [50]

Mutacje genu SNCA są ważne w PD, ponieważ białko, które koduje, alfa-synukleina , jest głównym składnikiem ciał Lewy’ego, które gromadzą się w mózgach osób z PD. [49] Stwierdzono, że mutacje w niektórych genach, w tym SNCA, LRRK2 i GBA, są czynnikami ryzyka dla “sporadycznych” (nie rodzinnych) PD. [49] Mutacje w genie LRRK2 są najczęstszą znaną przyczyną rodzinnej i sporadycznej postaci PD, co stanowi około 5% osób z rodzinną historią choroby i 3% sporadycznych przypadków. [51] [49] Mutacja w GBA przedstawia największe ryzyko genetyczne rozwoju choroby Parkinsona. [50]

Kilka genów związanych z chorobą Parkinsona uczestniczy w działaniu lizosomów , organelli trawiących komórkowe produkty przemiany materii. Sugerowano, że niektóre przypadki PD mogą być spowodowane dysfunkcjami lizosomów, które zmniejszają zdolność komórek do rozkładania alfa-synukleiny. [52]

Patofizjologia

Kilka komórek słów zabarwionych na niebiesko. Największy, neuron, o kształcie w przybliżeniu okrągłym, ma wewnątrz brązowe okrągłe ciało. Brązowe ma około 40% wartości komórki, w której się pojawi.

Ciało Lewy’ego (zabarwione na brązowo) w komórce mózgowej istoty czarnej w chorobie Parkinsona.Brązowy kolor to pozytywne barwienie immunohistochemiczne dla alfa-synukleiny .

Głównymi patologicznymi cechami PD są śmierć komórek w zwojach podstawy mózgu (dotykając do końca 70% neuronów wydzielających dopaminę w istocie czarnej pod koniec życia) [51] oraz obecność ciał Lewy’ego(nagromadzenie białko alfa-synukleina ) w wielu pozostałych neuronach. Utracie neuronów towarzyszy śmierć astrocytów (komórek glejowych w kształcie gwiazdy) oraz znaczny wzrost liczby mikrogleju (innego rodzaju komórek glejowych) w istocie czarnej. [53]

Złożony z trzech obrazów, jeden z powrotem wierdzie (określany jako A), dwa w drugim rzędzie (określane jako B). Najlepsze osiągnięcia środkową płaszczyznę strzałkową pnia mózgu i móżdżku. Te trzy koleje poświaty i strzałka łącząca je od góry do góry i kontynuowane w górę i do przodu w kierunku przednich płatów mózgu. Wiersz tekstu towarzysza okręgowego: dolny do "1. Dorsal Motor X Nucleus", środkowy do "2. Gain Setting Nuclei", górny do "3. Substantia Nigra / Amygdala". Czwarta linia tekstu nad wymaganiami tekstami mówi "4. ...". Dwa obrazy na dole kompozytu do obrazów rezonansu magnetycznego (MRI), jeden strzałkowy i drugi poprzeczny, wyrwany przy tych samych współrzędnych mózgu (x = -1, y = -36, z = -49). Barwna sześciokąta bandery.

  1. Schematyczne początkowe postępy w depozycji ciała Lewy’ego w pierwszych stadiach choroby Parkinsona, jak zaproponowali Braak i współpracownicy
  2. Lokalizacja obszaru istotnej redukcji objętości mózgu w początkowym PD w porównaniu z grupą uczestników bez choroby w badaniu neuroobrazowym, w której stwierdzono, że uszkodzenie pnia mózgu może być pierwszym możliwym do zidentyfikowania etapem neuropatologii PD [54]

Istnieje pięć głównych ścieżek w mózgu łączących inne obszary mózgu ze zwojami podstawnymi. Są one znane jako obwody motoryczne , óculo-motoryczne , asocjacyjne , limbiczne i orbitalne , z nazwami wskazującymi główny obszar projekcji każdego obwodu. [55] Wszystkie z nich są dotknięte chorobą Parkinsona, a ich zaburzenie tłumaczy wiele objawów choroby, ponieważ obwody te są zaangażowane w wiele różnych funkcji, w tym ruch, uwagę i uczenie się. [55] Z naukowego punktu widzenia obwód silnika był badany najintensywniej. [55]

Szczególny konceptualny model obwodu silnika i jego zmiana w PD miała ogromny wpływ od 1980 r., Chociaż wskazano pewne ograniczenia, które doprowadziły do ​​modyfikacji. [55] W tym modelu zwoje podstawy zwykle wywierają stały wpływ hamujący na szeroki zakres układów motorycznych, zapobiegając ich aktywacji w nieodpowiednim czasie. Kiedy podejmuje się decyzję o wykonaniu określonego działania, hamowanie zmniejsza się dla wymaganego układu motorycznego, zwalniając go w celu aktywacji. Dopamina działa w celu ułatwienia takiego uwalniania inhibicji, więc wysokie poziomy funkcji dopaminy mają tendencję do pobudzania aktywności motorycznej, podczas gdy niskie poziomy funkcji dopaminy, takie jak występujące w PD, wymagają większego wysiłku przy dowolnym ruchu. Tak więc, skutkiem netto niedoboru dopaminy jest wytworzenie hipokinezy , ogólnej redukcji mocy silnika. [55] Leki stosowane w leczeniu PD odwrotnie, mogą wytwarzać nadmierną aktywność dopaminy, umożliwiając aktywację układu ruchowego w niewłaściwym czasie, powodując w ten sposób dyskinezy . [55]

Śmierć komórki mózgowej

Istnieje spekulacja kilku mechanizmów, za pomocą których można utracić komórki mózgu. [56] Jeden mechanizm składa się z nieprawidłowego nagromadzenia białka alfa-synukleiny związanego z ubikwityną w uszkodzonych komórkach. To nierozpuszczalne białko gromadzi się wewnątrz neuronów tworząc wtrącenia zwane ciałami Lewy’ego. [51] [57] Zgodnie z inscenizacją Braaka , klasyfikacja choroby na podstawie patologicznych odkryć zaproponowanych przez Heiko Braaka , ciała Lewy’ego pojawiają się najpierw w opuszce węchowej , rdzeniu przedłużonym i tężcowej noginie ; osoby na tym etapie mogą być bezobjawowe lub mogą mieć wczesne objawy niemotoryczne (takie jak utrata zmysłu węchu, sen lub automatyczne zaburzenie czynności). W miarę postępu choroby ciała Lewy’ego rozwijają się w istocie czarnej, obszarach śródmózgowia i podstawach przodomózgowia, a wreszcie w korze nowej . [51] Te miejsca w mózgu są głównymi miejscami degeneracji neuronalnej w PD; jednak ciałka Lewy’ego nie mogą powodować śmierci komórki i mogą być ochronne (z nienormalnym białkiem zamaskowanym lub zamurowanym). Inne postaci alfa-synukleiny (np. Oligomery ), które nie są agregowane w ciałach Lewy’ego i neurytach Lewy’ego, mogą w rzeczywistości być toksycznymi postaciami białka. [56] [57] U osób z demencją powszechna obecność ciał Lewy’ego jest powszechna w obszarach korowych. Neurofibrylarne sploty i starcze blaszki , charakterystyczne dla choroby Alzheimera , nie są powszechne, chyba że dana osoba jest obłąkana. [53]

Inne mechanizmy śmierci komórkowej obejmują dysfunkcję systemu proteasomalnego i lizosomalnego oraz zmniejszoną aktywność mitochondrialną . [56] Żelazną akumulację w istocie czarnej obserwuje się zazwyczaj w połączeniu z wtrętami białkowymi. Może to być związane ze stresem oksydacyjnym , agregacją białek i śmiercią neuronów, ale mechanizmy nie są w pełni zrozumiałe. [58]

Diagnoza

Lekarz przeprowadzi wstępną ocenę choroby Parkinsona z dokładnym wywiadem medycznym i badaniem neurologicznym . [29] Ludziom można podawać lewodopę, co może prowadzić do poprawy upośledzenia ruchowego, co pomaga potwierdzić rozpoznanie PD. Odkrycie ciał Lewy’ego w śródmózgowiu podczas autopsji jest zwykle uważane za ostateczny dowód, że dana osoba miała PD. Przebieg kliniczny choroby może z czasem ujawnić, że nie jest to choroba Parkinsona, wymagająca okresowego przeglądu prezentacji klinicznej w celu potwierdzenia trafności diagnozy. [29] [59]

Inne przyczyny, które mogą wtórnie wywoływać parkinsonizm to udar i leki. [59] Należy wykluczyć zespoły Parkinsona, takie jak postępujące porażenie nadjądrowe i zanik wielu układów . [29] Leki przeciw parkinsonizmowi są zazwyczaj mniej skuteczne w kontrolowaniu objawów w zespołach Parkinsona plus. [29] Szybsze tempo progresji, wczesna dysfunkcja poznawcza lub niestabilność postawy, minimalne drżenie lub symetria na początku mogą wskazywać na chorobę Parkinsona, a nie samą PD. [60] Formy genetyczne z autosomalnym dominującym lub recesywnym wzorcem dziedziczenia są czasem określane jako rodzinna choroba Parkinsona lub rodzinny parkinsonizm. [10]

Organizacje medyczne stworzyły kryteria diagnostyczne ułatwiające i standaryzujące proces diagnostyczny, szczególnie we wczesnych stadiach choroby. Najbardziej znane kryteria pochodzą z brytyjskiego banku mózgowego Queen Square dla zaburzeń neurologicznych i amerykańskiego Narodowego Instytutu Neurologicznych Zaburzeń i Udaru . Kryteria Bank of Queen Square wymagają powolności ruchowej (bradykinezja) plus sztywność, drżenie spoczynkowe lub niestabilność postawy. Inne możliwe przyczyny tych objawów należy wykluczyć. Wreszcie, podczas wystąpienia lub ewolucji wymagane są trzy lub więcej z następujących cech wspomagających: jednostronny początek, drżenie w spoczynku, postęp w czasie, asymetria objawów motorycznych, odpowiedź na lewodopę przez co najmniej pięć lat, przebieg kliniczny trwający co najmniej dziesięć lat i pojawienie się dyskinezy wywołanej przyjmowaniem nadmiernej lewodopy. [61]

Gdy diagnoza PD jest sprawdzana przez autopsję, eksperci zaburzeń ruchowych są średnio 79,6% trafni w ocenie początkowej i 83,9% trafni po tym, jak udoskonalili swoją diagnozę podczas kolejnego badania. Gdy diagnozy kliniczne wykonywane głównie przez osoby niedotknięte kontrolą są sprawdzane przez autopsję, średnia dokładność wynosi 73,8%. Ogółem 80,6% diagnoz PD jest poprawnych, a 82,7% diagnoz z zastosowaniem kryteriów Brain Bank jest dokładnych. [62]

Grupa zadaniowa Międzynarodowego Towarzystwa Chorób Parkinsona i Ruchu (MDS) zaproponowała kryteria diagnostyczne dla choroby Parkinsona, jak również kryteria badawcze do rozpoznania choroby prodromalnej , ale będą one wymagały walidacji w oparciu o bardziej ustalone kryteria. [63] [64]

Obrazowanie

Tomografia komputerowa (CT) osób z PD zwykle wydaje się być normalna. [65] Rezonans magnetyczny stał się dokładniejszy w diagnozowaniu choroby w czasie, szczególnie za pomocą czułych na żelazo sekwencji T2 * i SWI przy natężeniu pola magnetycznego wynoszącym co najmniej 3 T, z których oba mogą wykazać brak charakterystycznego obrazowania “jaskółczego ogona”. wzór w istocie grzbietowej istoty czarnej . [66] W metaanalizie brak tego wzoru był wrażliwy na 98% i specyficzny dla 95% choroby. [67] MRI dyfuzjiwykazuje potencjalne rozróżnienie między chorobą Parkinsona i chorobą Parkinsona, chociaż jej wartość diagnostyczna jest wciąż przedmiotem badań. [65] CT i MRI są również stosowane w celu wykluczenia innych chorób, które mogą być drugorzędnymi przyczynami parkinsonizmu, najczęściej zapalenia mózgu i przewlekłych incydentów niedokrwiennych , a także rzadziej występujących, takich jak guzy podstawne zwojów i wodogłowie . [65]

Aktywność związaną z dopaminą w zwojach podstawy można zmierzyć bezpośrednio za pomocą skanów PET i SPECT . Odkrycie obniżonej aktywności związanej z dopaminą w zwojach podstawy mózgu może wykluczyć parkinsonizm wywołany przez leki, ale zmniejszona aktywność związana z dopaminą zwojów podstawy nerwu jest obserwowana zarówno w PD, jak i chorobach Parkinsona plus, więc skany te nie są wiarygodne w odróżnianiu PD od innych neurodegeneracyjne przyczyny parkinsonizmu. [65]

Zapobieganie

Ćwiczenia w średnim wieku mogą zmniejszyć ryzyko choroby Parkinsona w późniejszym życiu. [12] Kofeina również wydaje się być ochronna przy większym spadku ryzyka przy większym spożyciu napojów zawierających kofeinę, takich jak kawa. [68] Osoby, które palą papierosy lub używają tytoniu bezdymnego, rzadziej niż niepalący rozwijają PD, a im częściej używali tytoniu, tym mniej prawdopodobne jest, że rozwiną PD. Nie wiadomo, co leży u podstaw tego efektu. Używanie tytoniu może faktycznie chronić przed PD, albo może być tak, że nieznany czynnik zarówno zwiększa ryzyko PD, jak i powoduje niechęć do tytoniu lub ułatwia zaprzestanie używania tytoniu. [69]

Przeciwutleniacze , takie jak witaminy C i E , zostały zaproponowane w celu ochrony przed chorobą, ale wyniki badań były sprzeczne i nie wykazano żadnego pozytywnego wpływu. [70] Wyniki dotyczące kwasów tłuszczowych i kwasów tłuszczowych były sprzeczne, w różnych badaniach zgłaszano skutki ochronne, skutki zwiększające ryzyko lub brak efektów. [70] Istnieją wstępne oznaki, że stosowanie leków przeciwzapalnych i blokerów kanału wapniowego może być ochronne. [4] Metaanaliza z 2010 r. Wykazała, że niesteroidowe leki przeciwzapalne (oprócz aspiryny ) są powiązane z co najmniej 15-procentowym (wyższym u długotrwałych i regularnych użytkowników) zmniejszeniem częstości występowania choroby Parkinsona. [71]

Zarządzanie

Farmakologiczne leczenie choroby Parkinsona

Nie ma lekarstwa na chorobę Parkinsona, ale leki, zabiegi chirurgiczne i leczenie fizyczne mogą przynieść ulgę i są o wiele bardziej skuteczne niż terapie dostępne dla innych zaburzeń neurologicznych, takich jak choroba Alzheimera, choroba neuronu ruchowego i zespoły Parkinsona . Głównymi rodzinami leków użytecznych w leczeniu objawów motorycznych są lewodopa (zawsze w połączeniu z inhibitorem dekarboksylazy dopa, a czasami również z inhibitorem COMT ), agonisty dopaminy i inhibitory MAO-B . Stopień zaawansowania choroby i wiek wystąpienia choroby określają, która grupa jest najbardziej użyteczna. [72]

Można wyróżnić trzy etapy: początkowy etap, w którym osobnik z PD już rozwinął pewną niepełnosprawność wymagającą leczenia farmakologicznego, drugi etap związany z rozwojem powikłań związanych ze stosowaniem lewodopy, oraz trzeci etap, gdy objawy niezwiązane z niedoborem dopaminy lub lewodopa może przeważać leczenie. [73]

Leczenie na pierwszym etapie ma na celu uzyskanie optymalnego kompromisu między kontrolą objawów a efektami ubocznymi leczenia. Rozpoczęcie leczenia lewodopą można odłożyć na później, stosując początkowo inne leki, takie jak inhibitory MAO-B i agonistów dopaminy, w nadziei, że opóźnią początek powikłań związanych z zastosowaniem lewodopy. [74] Jednak lewodopa jest nadal najskuteczniejszym leczeniem objawów motorycznych PD i nie należy jej opóźniać u pacjentów, których jakość życia jest osłabiona przez te objawy. Dyskinezy związane z levodopą są silniej skorelowane z czasem trwania i ciężkością choroby niż czas trwania leczenia lewodopą, więc opóźnienie tej terapii może nie zapewniać znacznie dłuższego czasu bez dyskinez niż wcześniejsze zastosowanie. [75]

W drugim etapie celem jest zmniejszenie objawów PD przy kontrolowaniu fluktuacji w działaniu leku. Należy zarządzać nagłym wycofaniem z leczenia lub nadużywania. [74] Gdy leki doustne nie są wystarczające do kontrolowania objawów, chirurgia, głęboka stymulacja mózgu, podskórna infuzja apomorfiny i pompy dojelitowe mogą być użyteczne. [76] Trzeci etap stanowi wiele trudnych problemów wymagających różnych metod leczenia objawów psychiatrycznych, niedociśnienia ortostatycznego, dysfunkcji pęcherza itp. [76] W końcowych etapach choroby opieka paliatywna jest zapewniona w celu poprawy jakości życia. [77]

Leki

Lewodopa

Objawy motoryczne PD są wynikiem zmniejszonej produkcji dopaminy w zwojach podstawy mózgu. Dopamina nie przenika przez barierę krew-mózg , więc nie może być traktowana jako lek zwiększający poziom dopaminy w mózgu. Jednakże prekursor dopaminy, lewodopy, może przedostać się do mózgu, gdzie łatwo przekształca się w dopaminę, a podawanie lewodopy czasowo zmniejsza objawy motoryczne PD. Lewodopa jest najszerzej stosowaną metodą leczenia PD od ponad 40 lat. [74]

Tylko 5-10% lewodopy przenika przez barierę krew-mózg. Znaczna część pozostałej substancji jest metabolizowana do dopaminy w innym miejscu ciała, powodując szereg działań niepożądanych, w tym nudności , wymioty i niedociśnienie ortostatyczne . [78] Carbidopa i benserazyd to inhibitory dekarboksylazy dopa, które nie przekraczają bariery krew-mózg i hamują konwersję lewodopy do dopaminy poza mózgiem, zmniejszając działania niepożądane i poprawiając dostępność lewodopy do przejścia do mózgu. Jeden z tych leków jest zwykle przyjmowany razem z lewodopą, często połączony z lewodopą w tej samej pigułce. [79]

Stosowanie lewodopy prowadzi w dłuższej perspektywie do rozwoju powikłań: mimowolne ruchy zwane dyskinezami i fluktuacje w skuteczności leku. [74] Gdy występują fluktuacje, osoba może przejść przez fazy z dobrą odpowiedzią na leczenie i zmniejszonymi objawami PD (stan “włączony”) i fazami o słabej odpowiedzi na leczenie i znaczącymi objawami PD (stan “wyłączony”). [74] Stosowanie mniejszych dawek lewodopy może zmniejszać ryzyko i ciężkość powikłań wywołanych lewodopą. [80] Dawną strategią zmniejszania dyskinezy i fluktuacji związanych z lewodopą było wycofanie leczenia lewodopą przez pewien czas. Obecnie jest to odradzane, ponieważ może wywołać niebezpieczne skutki uboczne, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny . [74] Większość osób z PD ostatecznie będzie potrzebowała lewodopy, a później rozwiną się fluktuacje i dyskinezy wywołane lewodopą. [74]

Istnieją lewodopy o kontrolowanym uwalnianiu . Starsze preparaty lewodopy o kontrolowanym uwalnianiu mają słabą i niewiarygodną absorpcję i biodostępność i nie wykazały poprawy kontroli objawów motorycznych PD lub zmniejszenia powikłań związanych z lewodopą w porównaniu z preparatami o natychmiastowym uwalnianiu. Nowszy preparat lewodopy o przedłużonym uwalnianiu wydaje się bardziej skuteczny w zmniejszaniu fluktuacji, ale u wielu pacjentów problemy nadal występują. Jelitowe napary lewodopy (Duodopa) mogą powodować znaczną poprawę fluktuacji w porównaniu do doustnej lewodopy, gdy wahania wynikają z niewystarczającego wychwytu spowodowanego przez gastroparezę . Badane są inne doustne, działające dłużej formulacje i opracowywane są inne sposoby dostarczania (wziewne, przezskórne). [79]

Inhibitory COMT

Tolcapone hamuje aktywność COMT , enzymu, który rozkłada dopaminę. [74] Został użyty do uzupełnienia lewodopy; jednak jego przydatność jest ograniczona przez możliwe komplikacje, takie jak uszkodzenie wątroby. [74] Nie wykazano, aby podobnie skuteczny lek, entakapon , powodował istotne zmiany w czynności wątroby. [74] Licencjonowane preparaty entakaponu zawierają entakapon sam lub w połączeniu z karbidopą i lewodopą. [74]

Agoniści dopaminy

Kilku agonistów dopaminy, którzy wiążą się z receptorami dopaminy w mózgu, ma podobne działanie jak lewodopa. [74] Początkowo były one stosowane jako terapia uzupełniająca lewodopę u osób, u których występują powikłania lewodopowe (fluktuacje i dyskinezy typu on-off); obecnie stosuje się je głównie jako pierwszą terapię objawów motorycznych PD w celu opóźnienia rozpoczęcia leczenia lewodopą i opóźnienia początku powikłań lewodopy. [74] [81] Agoniści dopaminy obejmują bromokryptynę , pergolid , pramipeksol , ropinirol , pirybedyl , kabergolinę , apomorfinę i lizuryd .

Chociaż agoniści dopaminy są mniej skuteczni niż lewodopa w opanowywaniu objawów motorycznych PD, zwykle są na tyle skuteczni, aby radzić sobie z tymi objawami w pierwszych latach leczenia. Dyskinezy wywołane przez agonistów dopaminy występują rzadko u młodszych osób z PD, ale wraz z innymi powikłaniami stają się częstsze w starszym wieku. [10] Agoniści dopaminy są zatem preferowanym początkowym leczeniem dla młodszego początku choroby, a lewodopa jest korzystniejsza w starszym wieku. [10]

Agoniści dopaminy wywołują znaczące, choć zwykle łagodne, skutki uboczne, w tym senność , halucynacje, bezsenność, nudności i zaparcia. [74] Czasami efekty uboczne pojawiają się nawet przy minimalnej klinicznie skutecznej dawce, co prowadzi lekarza do poszukiwania innego leku. [74] Agoniści byli powiązani z zaburzeniami kontroli impulsów (takimi jak kompulsywna aktywność seksualna, jedzenie, hazard i zakupy) jeszcze silniej niż lewodopa. [82] Zwykle są droższe niż lewodopa. [10]

Apomorfina , nie podawana doustnie agonistka dopaminy, może być stosowana do zmniejszania okresów i dyskinez późnej PD. [74] Podaje się go w postaci przerywanej iniekcji lub ciągłych infuzji podskórnych . [74] Ponieważ skutki uboczne, takie jak splątanie i halucynacje, są powszechne, osoby otrzymujące leczenie apomorfiną powinny być ściśle monitorowane. [74] Dwaj agoniści dopaminy, którzy są podawani za pomocą plastrów skóry ( lizuryd i rotygotyna ) i są użyteczne dla osób w początkowych stadiach i ewentualnie do kontrolowania stanów u osób w stanie zaawansowanym. [83]

Inhibitory MAO-B

Inhibitory MAO-B ( safinamid , selegilina i rasagilina ) zwiększają ilość dopaminy w zwojach podstawy mózgu poprzez hamowanie aktywności monoaminooksydazy B (MAO-B), enzymu, który rozkłada dopaminę. [74] Podobnie jak agoniści dopaminy, ich stosowanie może opóźnić rozpoczęcie leczenia lewodopą we wczesnej fazie choroby, ale inhibitory MAO-B wywołują więcej działań niepożądanych i są mniej skuteczne niż lewodopa w opanowywaniu objawów motorycznych PD. Niewiele jest badań nad ich skutecznością na zaawansowanym etapie, chociaż wyniki sugerują, że są one przydatne w zmniejszaniu wahań między okresem włączenia i wyłączenia. [74] Wstępne badanie wykazało, że selegilina w połączeniu z lewodopą zwiększa ryzyko zgonu, ale później zostało to obalone. [74]

Inne leki

Inne leki, takie jak amantadyna i leki antycholinergiczne, mogą być użyteczne w leczeniu objawów motorycznych. Jednak dowody na poparcie ich nie mają jakości, więc nie są to leki pierwszego wyboru. [74] Oprócz objawów motorycznych, PD towarzyszy różnorodny zakres objawów. Wiele leków zostało wykorzystanych do leczenia niektórych z tych problemów. [84] Przykładami są zastosowanie kwetiapiny w leczeniu psychozy, inhibitorów cholinoesterazy w przypadku otępienia i modafinilu w przypadku senności w ciągu dnia . [84] [85]

Doxepin i rasagline mogą zmniejszać zmęczenie fizyczne w PD. [86]

Chirurgia

Umieszczenie elektrody w mózgu. Głowa jest ustabilizowana w ramie do chirurgii stereotaktycznej .

Leczenie objawów motorycznych podczas operacji było niegdyś powszechną praktyką, ale od czasu odkrycia lewodopy liczba operacji spadła. [87] Badania prowadzone w ciągu ostatnich kilku dziesięcioleci doprowadziły do ​​znacznej poprawy technik chirurgicznych, dzięki czemu ponownie stosuje się zabiegi chirurgiczne u osób z zaawansowaną chorobą Parkinsona, u których terapia lekami nie jest już wystarczająca. [87] Chirurgię przeciwpłytkową można podzielić na dwie główne grupy: stymulacja miejscowa i głęboka mózgu (DBS). Docelowe obszary dla DBS lub zmian obejmują wzgórze wzrokowe , globus pallidus lub jądro podwzgórzowe . [87] Głębokie stymulacja mózgu jest najczęściej stosowanym zabiegiem chirurgicznym, opracowanym w latach osiemdziesiątych przez Alima Louisa Benabida i innych. Polega na wszczepieniu urządzenia medycznego zwanego neurostymulatorem , który wysyła elektryczne impulsy do określonych części mózgu. DBS zalecany jest osobom z PD z fluktuacjami motorycznymi i drżeniem niewystarczająco kontrolowanym przez leki lub nietolerującymi leki, o ile nie występują u nich poważne problemy neuropsychiatryczne . [88] Inne, mniej powszechne terapie chirurgiczne polegają na zamierzonym tworzeniu się zmian w celu stłumienia nadmiernej aktywności określonych podkorowych obszarów. Na przykład, pallidotomy obejmuje chirurgiczne zniszczenie globus pallidus w celu kontrolowania dyskinezy. [87]

Rehabilitacja

Programy ćwiczeń są zalecane u osób z chorobą Parkinsona. [12] Istnieją pewne dowody na to, że problemy z mową lub poruszaniem się mogą się poprawić dzięki rehabilitacji, chociaż badania są rzadkie i mają niską jakość. [89] [90]Regularne ćwiczenia fizyczne z fizjoterapią lub bez niej mogą być korzystne dla utrzymania i poprawy mobilności, elastyczności, siły, szybkości chodu i jakości życia. [90] Kiedy program ćwiczeń jest wykonywany pod nadzorem fizjoterapeuty, jest więcej ulepszeń w objawach motorycznych, funkcjach umysłowych i emocjonalnych, codziennych czynnościach życiowych i jakości życia w porównaniu z samodzielnie nadzorowanym programem ćwiczeń w domu. [91]Pod względem poprawy elastyczności i zakresu ruchu u osób doświadczających sztywności stwierdzono , że uogólnione techniki relaksacyjne, takie jak delikatne kołysanie, zmniejszają nadmierne napięcie mięśni. Inne skuteczne techniki promujące relaksację obejmują powolne ruchy obrotowe kończyn i tułowia, inicjację rytmiczną, oddychanie przeponowe i techniki medytacji . [92] Jeśli chodzi o chód i zajmowanie się wyzwaniami związanymi z chorobą, takimi jak hipokinezja (spowolnienie ruchu), tasowanie i zmniejszone wahanie ramion; Fizjoterapeuci mają różnorodne strategie poprawy mobilności funkcjonalnej i bezpieczeństwa. Obszary zainteresowania w odniesieniu do chodu podczas programów rehabilitacyjnych koncentrują się na, ale nie ograniczają się do poprawy szybkości chodu, podstawy podparcia, długości kroku, ruchu tułowia i ramienia. Strategie obejmują wykorzystanie sprzętu pomocniczego (chodzenie na biegunach i chodzenie na bieżni), cwiczenia werbalne (manualne, wizualne i słuchowe), ćwiczenia (marsz i wzorce PNF) oraz zmieniające się otoczenie (powierzchnie, dane wejściowe, otwarte i zamknięte). [93] Ćwiczenia wzmacniające wykazały poprawę siły i funkcji motorycznych u osób z pierwotnym osłabieniem mięśni i osłabieniem związanym z brakiem aktywności z łagodną i umiarkowaną chorobą Parkinsona. Jednak raporty wykazują znaczącą interakcję pomiędzy siłą i czasem przyjmowania leków. Dlatego zaleca się, aby osoby z PD wykonywały ćwiczenia od 45 minut do godziny po lekach, kiedy są w najlepszej formie. [94] Ponadto, ze względu na ugiętą do przodu postawę i dysfunkcje oddechowe w zaawansowanej chorobie Parkinsona, głębokie przeponowe ćwiczenia oddechowe są korzystne w poprawianiu ruchomości ściany klatki piersiowej i pojemności życiowej. [95] Ćwiczenia mogą poprawić zaparcia. [11] Nie jest jasne, czy ćwiczenia zmniejszają zmęczenie fizyczne w PD. [86]

Jednym z najczęściej praktykowanych sposobów leczenia zaburzeń mowy związanych z chorobą Parkinsona jest leczenie głosowe Lee Silverman (LSVT). [89] [96] Terapia mowy, a konkretnie LSVT, może poprawiać mowę. [89] Terapia zajęciowa (OT) ma na celu promowanie zdrowia i jakości życia poprzez pomaganie ludziom chorym w jak największej ich codziennej aktywności . [89] Przeprowadzono niewiele badań nad skutecznością OT, a ich jakość jest słaba, chociaż istnieją pewne oznaki, że może to poprawić zdolności motoryczne i jakość życia przez cały czas trwania terapii. [89] [97]

Opieka paliatywna

Opieka paliatywna to specjalistyczna opieka medyczna dla osób z poważnymi chorobami, w tym z chorobą Parkinsona. Celem tej specjalności jest poprawa jakości życia zarówno osoby cierpiącej na chorobę Parkinsona, jak i rodzinę poprzez łagodzenie objawów, bólu i stresu. [98] Ponieważ choroba Parkinsona nie jest uleczalną, wszystkie terapie koncentrują się na spowolnieniu spadku i poprawie jakości życia, a zatem mają charakter paliatywny. [99]

Opieka paliatywna powinna być zaangażowana wcześniej, a nie później w przebieg choroby. [100] [101] Specjaliści opieki paliatywnej mogą pomóc w objawach fizycznych, czynnikach emocjonalnych, takich jak utrata funkcji i miejsc pracy, depresja, lęk i problemy egzystencjalne. [100] [101] [102]

Wraz z oferowaniem wsparcia emocjonalnego zarówno dla pacjenta, jak i rodziny, opieka paliatywna odgrywa ważną rolę w realizacji celów opieki. Ludzie cierpiący na chorobę Parkinsona mogą podejmować wiele trudnych decyzji w miarę postępu choroby, takich jak żerowanie na zgłębniku , nieinwazyjny respirator i tracheostomia ; życzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej lub przeciwko niemu; i kiedy korzystać z opieki hospicyjnej . [99] Zespół opieki paliatywnej może pomóc odpowiedzieć na pytania i poprowadzić ludzi z chorobą Parkinsona w tych złożonych i emocjonalnych tematach, aby pomóc im podjąć najlepszą decyzję w oparciu o własne wartości. [101] [103]

Na mięśnie i nerwy kontrolujące proces trawienny może wpływać PD, co prowadzi do zaparć i gastroparezy (pokarm pozostający w żołądku przez dłuższy czas niż normalnie). [11] Zaleca się zbilansowaną dietę, opartą na okresowych ocenach żywieniowych, i powinna ona być zaprojektowana tak, aby uniknąć utraty lub wzrostu masy ciała i zminimalizować konsekwencje zaburzeń czynności przewodu pokarmowego. [11] W miarę postępu choroby mogą pojawić się trudności w połykaniu ( dysfagia ). W takich przypadkach pomocne może być stosowanie środków zagęszczających do przyjmowania płynów oraz postawa stojąca podczas jedzenia, co pozwala zmniejszyć ryzyko udławienia. Gastrostomia w celu dostarczenia pokarmu bezpośrednio do żołądka jest możliwa w ciężkich przypadkach. [11]

Lewodopa i białka wykorzystują ten sam system transportu w jelicie i barierę krew-mózg, rywalizując o dostęp. [11] Gdy są one razem wzięte, skutkuje to zmniejszoną skutecznością leku. [11] Dlatego też, gdy wprowadzana jest lewodopa, zniechęca się nadmierne spożycie białka i zaleca się zrównoważoną dietę śródziemnomorską . W zaawansowanych stadiach zaleca się dodatkowe spożycie produktów o niskiej zawartości białka, takich jak chleb lub makaron, z podobnych powodów. [11] Aby zminimalizować interakcje z białkami, lewodopę należy zażywać 30 minut przed posiłkiem. [11] W tym samym czasie, schematy dla PD ograniczają białka podczas śniadania i lunchu, pozwalając na przyjmowanie białka wieczorem. [11]

Rokowanie

Globalne obciążenie chorobą Parkinsona mierzone w latach życia skorygowanych o niepełnosprawność na 100 000 mieszkańców w 2004 r

PD niezmiennie rozwija się wraz z upływem czasu. Metoda oceny nasilenia znana jako Unified Parkinson’s scale (UPDRS) jest najczęściej stosowaną miarą w badaniu klinicznym. Dostępna jest również zmodyfikowana wersja znana jako MDS-UPDRS. Znana jest również starsza metoda skalowania znana jako skala Hoehn i Yahr (pierwotnie opublikowana w 1967 r.) Oraz podobna skala znana jako zmodyfikowana skala Hoehn i Yahr.Skala Hoehna i Yahra określa pięć podstawowych etapów rozwoju.

Objawy motoryczne, jeśli nie są leczone, postępują agresywnie we wczesnych stadiach choroby i wolniej później. Nieleczeni, po ośmiu latach oczekuje się, że stracą niezależną ambicję i po dziesięciu latach będą obłożni. [104] W dzisiejszych czasach rzadko spotyka się ludzi nieleczonych. Leki poprawiły rokowanie objawów motorycznych, a jednocześnie są nowym źródłem niepełnosprawności, ze względu na niepożądane działanie lewodopy po wielu latach stosowania. [104] U osób przyjmujących lewodopy czas progresji objawów do etapu dużej zależności od opiekunów może wynosić ponad 15 lat. [104] Trudno jednak przewidzieć, jaki będzie przebieg choroby dla danej osoby. [104] Wiek jest najlepszym predyktorem postępu choroby. [56] Tempo spadku motoryki jest większe u osób z mniejszym upośledzeniem w momencie rozpoznania, natomiast upośledzenie funkcji poznawczych występuje częściej u osób w wieku powyżej 70 lat z objawami początkowymi. [56]

Ponieważ obecne terapie poprawiają objawy motoryczne, obecnie niepełnosprawność jest związana głównie z niemotorycznymi cechami choroby. [56] Niemniej jednak związek między progresją choroby a niepełnosprawnością nie jest liniowy. Niepełnosprawność jest początkowo związana z objawami motorycznymi. [104] W miarę postępu choroby niepełnosprawność jest bardziej związana z objawami motorycznymi, które nie reagują odpowiednio na leczenie, takimi jak trudności w połykaniu / mówieniu i problemy z chodzeniem / równowagą; a także powikłania po indukcji lewodopą, które występują u maksymalnie 50% osób po 5 latach stosowania lewodopy. [104] Wreszcie, po dziesięciu latach większość osób z tą chorobą ma zaburzenia autonomiczne, problemy ze snem, zmiany nastroju i zaburzenia poznawcze. [104] Wszystkie te objawy, zwłaszcza upośledzenie funkcji poznawczych, znacznie zwiększają niepełnosprawność. [56] [104]

Średnia długość życia osób z PD jest zmniejszona. [104] Współczynniki umieralności są około dwa razy większe niż w przypadku osób, które nie miały wpływu. [104] Upośledzenie poznawcze i otępienie, starość na początku, bardziej zaawansowany stan chorobowy i problemy z połykaniem są czynnikami ryzyka śmiertelności. Z drugiej strony, wzór choroby charakteryzujący się głównie drżeniem w przeciwieństwie do sztywności, przewiduje poprawę przeżycia. [104] Śmierć z powodu aspiracji zapalenia płuc jest dwukrotnie częstsza u osób z PD, jak w populacji zdrowej. [104]

W 2013 r. PD spowodowało około 103 000 zgonów na całym świecie, w porównaniu z 44 000 zgonów w 1990 r. [105] Śmiertelność wzrosła w tym czasie ze średnio 1,5 do 1,8 na 100 000. [105]

Epidemiologia

Zgony z powodu choroby Parkinsona na milion osób w 2012 r

  0-1
  2-4
  5-6
  7-8
  9-10
  11-12
  13-17
  18-36
  37-62
  63-109

PD jest drugim najczęstszym zaburzeniem neurodegeneracyjnym po chorobie Alzheimera i dotyka około siedmiu milionów ludzi na całym świecie i miliona osób w Stanach Zjednoczonych. [36] [70] Odsetek ludności w danym czasie wynosi około 0,3% w krajach uprzemysłowionych. PD występuje częściej u osób w podeszłym wieku, a odsetek ten wzrasta z 1% u osób w wieku powyżej 60 lat do 4% populacji w wieku powyżej 80 lat. [70] Średni wiek zachorowania wynosi około 60 lat, chociaż 5-10% przypadków, sklasyfikowane jako początek wczesnego schorzenia, rozpoczynają się w wieku od 20 do 50 lat. [10] Mężczyźni częściej niż kobiety są dotknięci w stosunku około 3: 2. [4] PD może być mniej rozpowszechnione u osób pochodzenia afrykańskiego i azjatyckiego, chociaż to stwierdzenie jest kwestionowane. [70] Niektóre badania sugerują, że częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet, ale inne nie wykryły żadnych różnic między dwiema płciami. [70] Liczba nowych przypadków na rok PD wynosi od 8 do 18 na 100 000 osobolat. [70]

Zaproponowano wiele czynników ryzyka i czynników ochronnych, czasami w odniesieniu do teorii dotyczących możliwych mechanizmów choroby, jednak żadne z nich nie było jednoznacznie związane z PD za pomocą dowodów empirycznych. Kiedy przeprowadzono badania epidemiologiczne w celu sprawdzenia związku między danym czynnikiem a PD, często były one wadliwe, a ich wyniki były w niektórych przypadkach sprzeczne.[70] Najczęściej powtarzającymi się związkami są zwiększone ryzyko PD u osób narażonych na pestycydy i mniejsze ryzyko u palaczy. [70]

Historia

Jean-Martin Charcot , który wniósł ważny wkład w zrozumienie choroby i zaproponował jej obecną nazwę uhonorowanie Jamesa Parkinsona

Kilka wczesnych źródeł, w tym egipski papirus , ajurwedyjski traktat medyczny, Biblia i pisma Galena , opisują objawy przypominające te z PD. [106] Po Galen nie ma żadnych odniesień jednoznacznie związanych z PD aż do 17 wieku. [106] W XVII i XVIII wieku kilku autorów pisało o elementach choroby, w tym Sylwiuszu , Gaubiuszu , Hunterze i Chomelu . [106] [107] [108]

W 1817 roku angielski lekarz James Parkinson opublikował esej, w którym opisano sześć przypadków agitanów paraliżu. [16] Esej na temat porażenia prądem opisał charakterystyczne drżenie spoczynkowe, nieprawidłową postawę i chód, porażenie i osłabioną siłę mięśni oraz sposób, w jaki choroba postępuje z czasem. [14] [109] Wczesnymi neurologami, którzy poszerzyli wiedzę na temat tej choroby, są między innymi: Trousseau , Gowers , Kinnier Wilson i Erb , a zwłaszcza Jean-Martin Charcot , którego badania w latach 1868-1881 były przełomowe w rozumieniu choroba. [16] Pośród innych postępów dokonał rozróżnienia między sztywnością, słabością i bradykinezją. [16] Był również zwolennikiem zmiany nazwy choroby na cześć Jamesa Parkinsona. [16]

W 1912 r. Frederic Lewy opisał mikroskopijne cząstki w mózgu dotkniętym chorobą, nazwane później ” ciałami Lewy’ego “. [16] W 1919 roku Konstantin Tretiakoff poinformował, że substancja czarna jest główną strukturą mózgu dotkniętą tą chorobą, ale odkrycie to nie zostało powszechnie zaakceptowane, dopóki nie zostało potwierdzone w dalszych badaniach opublikowanych przez Rolfa Hasslera w 1938 r. [16] Podstawowezmiany biochemiczne w mózgu zostały zidentyfikowane w latach 50. XX wieku, głównie dzięki pracy Arvida Carlssona na temat neuroprzekaźnika dopaminy i Ołeh Hornykiewicza na temat jego roli w PD. [110] W 1997 r. Stwierdzono, że alfa-synukleina jest głównym składnikiem ciał Lewy’ego przez Spillantini , Trojanowski , Goedert i inni. [57]

Leki antycholinergiczne i chirurgii (uszkadza w szlaku korowo-rdzeniowego lub niektóre podstawowego konstrukcji zwojów) były jedynymi zabiegi aż do nadejścia lewodopą, co ograniczyło stosowanie znacznie. [107] [111] Lewodopa został po raz pierwszy zsyntetyzowany w 1911 r. Przez Kazimierza Funka , ale do połowy XX wieku niewiele uwagi poświęcono. [110] Weszła do praktyki klinicznej w 1967 r. I doprowadziła do rewolucji w zarządzaniu PD. [110] [112] Do końca 1980 głębokiego pobudzenia mózgu wprowadzonego Alim Louis Benabid i współpracowników w Grenoble , Francja, pojawiły się jako potencjalny leczenia. [113]

Społeczeństwo i kultura

Koszt

Logo “świadomości Parkinsona” z symbolem czerwonego tulipana

Koszty PD dla społeczeństwa są wysokie, ale dokładne obliczenia są trudne ze względu na kwestie metodologiczne w badaniach i różnice między krajami. [114] Szacuje się, że roczne koszty w Wielkiej Brytanii wynoszą od 449 milionów do 3,3 miliarda funtów, podczas gdy koszt jednego pacjenta rocznie w Stanach Zjednoczonych wynosi prawdopodobnie około 10 000 USD, a całkowite obciążenie około 23 miliardów dolarów. [114] Największa część kosztów bezpośrednich pochodzi z przychodni i domów spokojnej starości, a udział pochodzący z leków jest znacznie niższy. [114] Koszty pośrednie są wysokie ze względu na zmniejszoną wydajność i obciążenie dla opiekunów. [114] Oprócz kosztów ekonomicznych PD obniża jakość życia osób z chorobą i ich opiekunami. [114]

Rzecznictwo

11 kwietnia, urodziny Jamesa Parkinsona, został wyznaczony jako Światowy Dzień Parkinsona. [16] Czerwony tulipan został wybrany przez organizacje międzynarodowe jako symbol choroby w 2005 r .: reprezentuje odmianę James Parkinson Tulip, zarejestrowaną w 1981 r. Przez holenderskiego ogrodnika. [115] Organizacje rzecznicze obejmują National Parkinson Foundation , która przeznaczyła ponad 180 milionów USD na opiekę, badania i usługi wsparcia od 1982 r. [116] Parkinson’s Disease Foundation , która rozdysponowała ponad 115 milionów USD na badania i prawie 50 milionów USD na edukację. i programy rzecznicze od założenia w 1957 r. przez Williama Blacka; [117] [118] American Parkinson Disease Association , założona w 1961 r .; [119] oraz Europejskie Stowarzyszenie Choroby Parkinsona , założone w 1992 r. [120]

Znane przypadki

Muhammad Ali na Światowym Forum Ekonomicznym w Davos , w wieku 64 lat. Wykazał objawy parkinsonizmu od 38 roku życia aż do śmierci.

Aktor Michael J. Fox ma PD i znacznie zwiększył publiczną świadomość choroby. [17] Po zdiagnozowaniu, Fox objął swojego Parkinsona rolami telewizyjnymi, czasami działając bez leków, w celu dalszego zilustrowania skutków tego stanu.Napisał dwie autobiografie, w których jego walka z chorobą odgrywa ważną rolę [121] i pojawiła się przed Kongresem Stanów Zjednoczonych bez leków, aby zilustrować skutki tej choroby. [121] Celem fundacji Michaela J. Foxa jest opracowanie leku na chorobę Parkinsona. [121] Fox otrzymał honorowy doktorat z medycyny z Karolinska Institutet za swój wkład w badania nad chorobą Parkinsona. [122]

Zawodowy kolarz i medalista olimpijski Davis Phinney , u którego zdiagnozowano chorobę Parkinsona w wieku 40 lat, założył Fundację Davisa Phinney w 2004 roku, aby wspierać badania Parkinsona, koncentrując się na jakości życia osób z tą chorobą. [18] [123]

Boxer Muhammad Ali wykazywał oznaki choroby Parkinsona, gdy miał 38 lat, ale nie został zdiagnozowany, dopóki nie miał 42 lat i został nazwany “najsłynniejszym na świecie pacjentem z chorobą Parkinsona”. [19] Bez względu na to, czy miał on PD czy parkinsonizm związany z boksem, pozostaje nierozwiązany. [124] [125]

Badania

W niedalekiej przyszłości istnieje niewielkie prawdopodobieństwo znaczących nowych terapii PD. [126] Obecnie aktywne kierunki badań obejmują poszukiwanie nowych modeli zwierzęcych choroby oraz badania nad potencjalną użytecznością terapii genowej , przeszczepów komórek macierzystych i środków neuroochronnych . [56]

Modele zwierzęce

Wiadomo, że PD nie występuje naturalnie u żadnego gatunku poza człowiekiem, chociaż w badaniach wykorzystuje się modele zwierzęce wykazujące pewne cechy choroby. Pojawienie się parkinsonizmu w grupie osób uzależnionych od narkotyków we wczesnych latach 80-tych, które spożyło zanieczyszczoną partię syntetycznego opiatu MPPP, doprowadziło do odkrycia chemicznego MPTP jako czynnika wywołującego parkinsonizm u naczelnych innych niż ludzie, a także u ludzi. [127] Inne dominujące modele oparte na toksynie wykorzystują insektycyd rotenon , herbicyd parakwat i fungicide maneb . [128] Modele oparte na toksynach są najczęściej stosowane u naczelnych . Opracowano transgenicznemodele gryzoni, które odtwarzają różne aspekty choroby Parkinsona. [129] Stosując 6-hydroksydopaminę neurotoksyny, znaną również jako 6-OHDA, tworzy ona model choroby Parkinsona u szczurów, celując i niszcząc neurony dopaminergiczne w szlaku nigrostriatalnym po wstrzyknięciu do istoty czarnej. [130]

Terapia genowa

Terapia genowa zazwyczaj wymaga użycia niezakaźnego wirusa (tj. Wektora wirusowego, takiego jak wirus związany z adenowirusem ), aby przenieść materiał genetyczny do części mózgu. Zastosowany gen prowadzi do produkcji enzymu, który pomaga w radzeniu sobie z objawami PD lub chroni mózg przed dalszym uszkodzeniem. [56] [131] W 2010 r. Przeprowadzono cztery badania kliniczne z zastosowaniem terapii genowej w PD. [56] W tych badaniach nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych, chociaż kliniczna użyteczność terapii genowej nadal nie jest znana. [56] Jeden z nich odnotował pozytywne wyniki w 2011 r. [132], ale przedsiębiorstwo ogłosiło upadłość w marcu 2012 r. [133]

Zabiegi neuroprotekcyjne

Wiele związków chemicznych, takich jak GDNF (struktura chemiczna) zaproponowano jako neuroprotektory w PD, ale ich skuteczność nie została udowodniona.

Badania nad neuroprotekcją znajdują się w czołówce badań nad PD. Zaproponowano kilka cząsteczek jako potencjalne metody leczenia. [56] Jednak żadna z nich nie została jednoznacznie wykazana w celu ograniczenia degeneracji. [56] Czynnikami obecnie badanymi są antyapoptotyki ( omigapil , CEP-1347 ), antyglutaminergiczne , inhibitory monoaminooksydazy ( selegilina , rasagilina ), promitochondrialne ( koenzym Q10 , kreatyna ), blokery kanału wapniowego ( izradypina ) i czynniki wzrostu ( GDNF ) . [56] Badania przedkliniczne dotyczą również alfa-synukleiny . [126] Do badań klinicznych na ludziach trafiła szczepionka, która stymuluje ludzki układ odpornościowy do niszczenia alfa-synukleiny , PD01A (opracowana przez austriacką firmę, Affiris). [134]

Przeszczepianie neuronów

Od wczesnych lat 80-tych w transplantacjach komórkowych stosuje się tkanki płodowe , świńskie , szyjne lub siatkówkowe , w których zdysocjowane komórki są wstrzykiwane do istoty czarnej w nadziei, że zostaną włączone do mózgu w sposób zastępujący dopaminę. wytwarzanie utraconych komórek. [56] Chociaż początkowo istniały dowody, że śródmózgowe przeszczepy komórek produkujących dopaminę są korzystne, dotychczasowe podwójnie ślepe próby wskazują, że przeszczepy komórkowe nie przynoszą żadnych długoterminowych korzyści. [56] Dodatkowym istotnym problemem było nadmierne uwalnianie dopaminy przez przeszczepioną tkankę, co prowadziło do dystonii .[135] Przeszczepy komórek macierzystych są ostatnim celem badawczym, ponieważ komórki macierzyste można łatwo manipulować, a komórki macierzyste przeszczepione do mózgu gryzoni i małp okazały się przeżywać i zmniejszać nieprawidłowości w zachowaniu. [56] [136] Niemniej jednak stosowanie płodowych komórek macierzystych jest kontrowersyjne . [56] Zaproponowano, że skuteczne leczenie można opracować w mniej kontrowersyjny sposób przez zastosowanie indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych pobranych od dorosłych. [56]

Inny

Powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna chwilowo poprawia dyskinezy wywołane lewodopą. [137] Jego przydatność w PD jest otwartym tematem badawczym [138] Proponowano kilka substancji odżywczych jako możliwych metod leczenia; jednak nie ma dowodów na to, że witaminy lub dodatki do żywności poprawiają objawy. [139] Nie ma dowodów na potwierdzenie, że akupunktura i praktyka Qigong lub Tai-chi mają jakikolwiek wpływ na przebieg choroby lub objawy. [140] [141] [142] Fasola fava i aksamitne ziarna są naturalnymi źródłami lewodopy i są spożywane przez wiele osób z PD; ich przyjmowanie nie jest wolne od ryzyka, ponieważ opisywano zagrażające życiu działania niepożądane, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny . [143]